เก็บมาฝาก(๑๘)..ฉันรู้ว่านายต้องมา..

                                                             ( ภาพจากอินเตอร์เนต)

      ความหวาดกลัวจับเข้ามาอยู่ในหัวใจของพลทหารท่ามกลางสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง...เมื่อเขาได้เห็นเพื่อนสนิทของเขาล้มลงในสนามรบ  ขณะติดอยู่ในสนามเพลาะที่มีแสงไฟจากปืนพุ่งข้ามไปมาอยู่ตลอดเวลา  พลทหารขออนุญาตผู้กองของเขาออกไปที่"เขตอันตราย"ซึ่งอยู่กลางของสนามเพลาะเพื่อเอาศพเพื่อนคืนมา

     " ได้ "  ผู้กองบอก

     " แต่ฉันคิดว่ามันไม่คุ้มนะ เพราะเพื่อนของเธอน่ะ  ตายแล้ว..แล้วเธอจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียก็ได้ "

     พลทหารได้ยินทุกคำพูดของผู้กอง  แต่มันไม่สำคัญสำหรับเขา  พลทหารวิ่งไปที่เขตอันตรายทันที     เขาไปถึงเพื่อนได้อย่างปฏิหาริย์...เขาแบกเพื่อนขึ้นบ่า แล้วนำกลับมาที่สนามเพลาะ   ผู้กองสำรวจพลทหารที่เสียชีวิต แล้วหันไปมองพลทหารที่ไปแบกศพเพื่อนกลับมาด้วยสายตาที่อ่อนโยน..

     " ฉันบอกเธอแล้วว่ามันไม่คุ้ม "  ผู้กองบอก  " เพื่อนเธอตายแล้วและเธอก็บาดเจ็บกลับมา "

     " ถึงกระนั้นมันก็คุ้มครับท่าน "  ...พลทหารตอบ

     " เธอหมายความว่าอย่างไร คุ้มค่า  เพื่อนเธอตายไปแล้วนะ "

     " ใช่ครับท่าน แต่มันก็คุ้มค่า เพราะตอนที่ผมไปถึง เขายังไม่ตาย ผมดีใจที่เขาบอกว่า  จิม..ฉันรู้ว่านายต้องมา.."

             ...............................

ขอบคุณที่มาจาก Fwd mail.

เก็บมาฝาก(๑๗)..แก่อย่างสง่างาม..

ภาพจากอินเตอร์เนท

      คนเราพอแก่ตัวลง ร่างกายมันก็เริ่มเสื่อมไปทีละอย่าง สายตา แขนขา ลุกนั่งเดินไม่สะดวก ความแข็งแกร่งทางร่างกายมันก็ลดลง ขึ้นสะพานลอยก็เหนื่อย ดูมันไม่มีอะไรจะดีเลยนะ มีแต่เสื่อมลง  ..แต่ในทางตรงกันข้าม สังคมรอบตัวเราในยุคโลกาภิวัฒน์นี้นับวันก็ยิ่งเจริญก้าวหน้า เราอยากเป็นคนแก่อย่างสง่างาม เราก็ต้องพัฒนาตัวเราให้ก้าวทัน มีความรู้ แข็งแรง สงบ มีความสุขเป็นภารให้น้อยที่สุด มีหลักง่ายๆ คือ

     - ต้องดูแลร่างกาย หมั่นออกกำลังกาย หนักเบาตามกำลังของร่างกาย พอได้ออกกำลังกาย อารมณ์ดี ร่างกายแข็งแรง มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่ต้องไปหงุดหงิดบ่นลูกหลาน

     - ดูแลจิตใจ หางานอดิเรกทำแก้เหงา ปลูกต้นไม้ เลี้ยงหลาน ร้องเพลง วาดรูป   เล่นอินเตอร์เนต อ่านหนังสือ หาอะไรเรียนทำสนุก ๆ เช่น เรียนทำเค้ก ทำขนม ฯลฯ ดีกว่านั่งจับเจ่าอยู่เฉย ๆ

     - มีสังคม พบเพื่อนใหม่บ้าง เพื่อนเก่าบ้าง เยี่ยมเยียน คุยโทรศัพท์ เราทำงานมาทั้งชีวิต พอถึงเวลาพักผ่อน ก็ควรหาความสุข ความสนุกเพลินเพลิน ทำในสิ่งที่รักที่ชอบ ชวนกันเที่ยวบ้าง เอาแบบไม่สมบุกสมบันมากนัก

     - เข้าวัดฟังธรรม ไม่มีอะไรจะสุขเท่ากับ ความสงบร่มเย็นด้วยธรรมะ ร่วมกิจกรรมของวัด นั่งสมาธิ วิปัสสนา กวาดลานวัด ทำบุญปล่อยปลาแจกหนังสือ เราโชคดีที่เกิดมาเป็นชาวพุทธ ได้พบศาสนาที่สอนให้เราเข้าใจชีวิต สร้างกุศลให้มาก เลิก โลภ โกรธ หลง ยังไม่สายเกินไปที่จะได้เรียนรู้

     - เตรียมตัวเตรียมใจ เมื่อต้องจากโลกนี้ไป อย่าตื่นตระหนก กลัวหรือเครียด  มันเป็นความจริงของชีวิต พร้อมรับมันด้วยความสง่างาม อะไรจะสั่งเสียลูกหลาน ก็สั่งไว้ สมบัติอะไรจะให้ใคร จะจัดการงานศพอย่างไร บอกกันแต่เนิ่น ๆ ถึงเวลาจะได้ไม่ว้าวุ่นมากนัก

     - ช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามกำลัง ที่มีประโยชน์กับคนอื่น แลกเปลี่ยนเรียนรู้ทางอินเตอร์เนทก็ได้ พิมพ์ไม่เป็นก็ให้ลูกหลานช่วย ดีกว่านั่งเฉาไปวัน ๆ เราปิติเพราะความดีที่ทำมาและที่เรายังจะมีแรงทำไปเรื่อย ๆ

     ไม่ได้เป็นเรื่องน่ากลัวเลยสำหรับความแก่ เรามีความสุขได้กับทุกวัยของชีวิต ถ้าเราเรียนรู้ธรรมะ ความดีหมั่นทำไปเรื่อย ๆ ก็สุขได้เรื่อย ๆ ไม่ว่าร่างกายจะเสื่อมถอยไปอย่างไร หาให้เจอก่อนที่จะลาโลกนี้ไป..

                                                        ........................................

      จากหนังสือ  "วันหนึ่งก็ต้องจาก"โดยพระอาจารย์ยุทธนา เตชปัญโญ

.......................................

เขียนคลายเครียด (คลิก)

เล่าสู่กันฟัง(๗๑)..แลกเปลี่ยนเรียนรู้..

(คลิกบนภาพเพื่อดูภาพใหญ่ขึ้น)

          ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ

เล่าสู่กันฟัง(๗๐) ..แด่น้องผู้มีความหวัง..

    

         เมื่อ ๒๔ มีนาคม ๒๕๕๕  น.อ.เสรี  อินทวี พร้อมกับเพื่อนๆ  นย. ได้จัดไอศครีมจำนวน ๒ ถัง มูลค่า ๑๓,๕๐๐ บาท ไปเลี้ยงเยาวชน ที่เข้าร่วมโครงการแด่น้องผู้มีความหวัง ปีที่ ๒๒ ซึ่งกองทุนเพื่อเพื่อน ร่วมกับหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน จัดขึ้น ณ หาดเตยงาม อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี ระหว่าง ๒๔ - ๒๖ มี.ค.๕๕.........

ขอบคุณภาพจาก พีระ  เหมือนแม้น

เก็บมาฝาก(๑๖)..ชมประดู่..

ร่วมรำลึก ๔๖ ปี ..นรจ.รุ่น ๐๙..

เพลง ชมประดู่

เนื้อร้องโดย ท่านผู้หญิง มณีรัตน์ บุญนาค

ประดู่เอย เจ้าเป็นดอกไม้

สีทอง งดงามผ่องใส กลิ่นอวลยวนใจ

ออกดอกไสว เร้าใจให้นิยม

เมื่อได้ชม ผ่าน เมื่อบาน

เจ้าบานพรั่งพร้อม เมื่อโรย

พร้อมโปรยดอกพรู เป็นเยี่ยงอย่างดู

หากเกิดศัตรู พร้อมใจรวมเป็นหมู่

สู้ด้วยสา มัคคี เช่นเรา เกิดเป็นทหาร

เพื่องาน ราชนาวี ตั้งใจ

ฝากชีวิตไว้ กับเรือ เพื่อเป็นชาติพลี

อดทน สู้ความลำเค็ญ ยากเย็น มิยอมหน่ายหนี

อยู่เรือเตรียมพลี ชีพ สู้ศัตรู สมดังนามประดู่

ที่คนรู้ นิยม 

.....................

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ