โลกธรรม

 

Are decisions changing lives?

 "I never decided to become a monk!" Pim exclaimed with a lively smile.

When her future teacher asked her "You say you want to travel the world, but you are scared to shave your head?”, her young spirit couldn't resist the challenge. This is seriously why, at age 33, Pim decided to prove her courage by spending just 3 weeks - she thought back then - in a nascent female Buddhist temple in Chom Thong.

When time was over though, she felt she had only learned to look like a monk and desired a deeper understanding. She kept extending her stay month my month and before she knew it, four years had flown by - yet her longing to explore the world persisted.

The day her teacher prohibited her from traveling abroad and learn new ways toward the Dharma (the truth of the nature of life), Pim took matters into her own hands, left that temple behind and journeyed to Sri Lanka instead. 

Surprising was for her that the hard scheduling she had been following in the previous 4 years (waking up at 4 30, eating once per day, no technology allowed) as well as reading books in Pali or Sanskrit were not required by her new teacher. Good usage of technology was also permitted.

Experience and observation of the body and the mind were the way to Dharma.

During the 5 days I volunteered with Pim in the outskirt of Bangkok, she kindly shared with me many lessons learned like focusing only on what we can control and learning by experiencing. The most important one, she said, is: "If you do good things for yourself and others you will be happy." 

Her contagious smile was the proof.

Pim´s story made me feel truly thankful for the support I received in the end from my manager, colleagues, even candidates, friends and family when I decided to take a sabbatical and travel around Asia to learn and explore.

Now, while heading to my first vipassana retreat - by coincidence in Chom Thong as well! - I am seriously wondering what impact this experience will have on me and how long it will take for me to decide to leave the temple ;) ...

do you want to make a bet? I say 7 days!

Luckily, shaving my head is not required at all!

And now, what thoughts, feelings or questions does Pim`s journey evoke in you?

*********

Cr.https://www.transformationalvisions.com/post/are-decisions-changing-lives

Letting go

 

In Theravāda Buddhism, emptiness is not a metaphysical entity. It is not an experience to be realized. It is simply absence. Thailand, for example, is empty of icebergs. The most profound kind of emptiness is the absence of attachment to ideas of ‘me’ and ‘mine’.

‘Letting go’ does not mean giving up on something. That would be abandonment, and may be wise or unwise, depending on the context and one’s intention. In Dhamma practice, letting go means letting go of thoughts of ‘me’ and ‘mine’ that arise within an activity or relationship.

Some religious texts assert that the world was created by a deity a few thousand years ago. Most scientific texts trace the origin of the world to a big bang. In the Buddhist, the world is created whenever thoughts of ‘me’ and ‘mine’ appear in the mind. Renouncing all refuge in thoughts of ‘me’ and ‘mine’ is the deepest meaning of the phrase ‘leaving the household life’.

Ajahn Jayasāro

20/2/24

****

ในพุทธศาสนาเถรวาท ความว่างเปล่าไม่ใช่สิ่งที่เลื่อนลอย  มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่จะต้องตระหนัก  มันเป็นเพียงการขาดหายไป  ตัวอย่างเช่น ประเทศไทยไม่มีภูเขาน้ำแข็ง  ความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งที่สุดคือการไม่มีความผูกพันกับความคิดเรื่อง 'ฉัน' และ 'ของฉัน'

'การปล่อยวาง' ไม่ได้หมายถึงการยอมแพ้ในบางสิ่ง  นั่นจะเป็นการละทิ้งและอาจฉลาดหรือไม่ฉลาดก็ขึ้นอยู่กับบริบทและความตั้งใจ  ในการปฏิบัติธรรม การปล่อยวาง หมายถึง การปล่อยวางความคิดเกี่ยวกับ 'ฉัน' และ 'ของฉัน' ที่เกิดขึ้นในกิจกรรมหรือความสัมพันธ์

ตำราทางศาสนาบางฉบับยืนยันว่าโลกถูกสร้างขึ้นโดยเทพเมื่อไม่กี่พันปีก่อน  ตำราทางวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ติดตามต้นกำเนิดของโลกไปสู่การระเบิดครั้งใหญ่  ในพุทธศาสนา โลกถูกสร้างขึ้นเมื่อใดก็ตามที่ความคิดเกี่ยวกับ 'ฉัน' และ 'ของฉัน' ปรากฏในจิตใจ  การละทิ้งที่พึ่งแห่งความคิดเรื่อง "ฉัน" และ "ของฉัน" เป็นความหมายที่ลึกที่สุดของวลี "ละทิ้งชีวิตครอบครัว"

อาจารย์ชยสาโร
20/2/24

****

Cr.https://www.facebook.com/share/p/RuYJP5pZkmrDEHbv/?mibextid=oFDknk

Buddha's life

 

*****

https://youtu.be/9wA4KfVKtXc?si=dQ93oHJBedKqA8qJ

Miracle on earth

 “Imagine two astronauts go to the moon, and while they’re there, there’s an accident and their ship can’t take them back to Earth. 

They have only enough oxygen for two days. There is no hope of someone coming from Earth in time to rescue them. They have only two days to live. If you were to ask them at that moment, “What is your deepest wish?”, they would answer, “To be back home walking on our beautiful planet Earth.” 

That would be enough for them; they wouldn’t want anything else. They wouldn’t think of being the head of a large corporation, a famous celebrity, or the president of the United States. 

They wouldn’t want anything but to be back here – walking on Earth, enjoying every step, listening to the sounds of nature, or holding the hand of their beloved while contemplating the moon at night. 

We should live every day like people who have just been rescued from dying on the moon. We are on Earth now, and we need to enjoy walking on this precious, beautiful planet. 

Zen Master Linji said, “The miracle is not to walk on water or fire. The miracle is to walk on the earth.” I cherish that teaching. I enjoy just walking, even in busy places like airports and railway stations. 

Walking like that, with each step caressing the earth, we can inspire other people to do the same. We can enjoy every minute of our lives.” 

~Thich Nhat Hanh

*******

“ลองนึกภาพนักบินอวกาศสองคนไปดวงจันทร์ และในขณะที่พวกเขาอยู่ที่นั่น มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น และเรือของพวกเขาไม่สามารถพาพวกเขากลับมายังโลกได้

พวกเขามีออกซิเจนเพียงพอเพียงสองวัน  ไม่มีความหวังว่าจะมีคนมาจากโลกทันเวลามาช่วยเหลือพวกเขา  พวกเขามีเวลาอยู่เพียงสองวัน  หากคุณถามพวกเขาในขณะนั้นว่า “ความปรารถนาลึกที่สุดของคุณคืออะไร” พวกเขาจะตอบว่า “ได้กลับบ้านเดินบนดาวเคราะห์โลกที่สวยงามของเรา”

นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกเขา  พวกเขาไม่ต้องการสิ่งอื่นใดอีก  พวกเขาไม่คิดว่าจะเป็นหัวหน้าของบริษัทใหญ่ ผู้มีชื่อเสียง หรือประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา

พวกเขาไม่ต้องการอะไรนอกจากกลับมาที่นี่ ทั้งการเดินบนโลก เพลิดเพลินกับทุกย่างก้าว ฟังเสียงของธรรมชาติ หรือจับมืออันเป็นที่รักขณะใคร่ครวญดวงจันทร์ในเวลากลางคืน

เราควรใช้ชีวิตทุกวันเหมือนคนที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือจากการตายบนดวงจันทร์  ตอนนี้เราอยู่บนโลกแล้ว และเราต้องสนุกกับการเดินบนดาวเคราะห์ที่สวยงามและล้ำค่าใบนี้

อาจารย์เซน ลินจิ กล่าวว่า “ปาฏิหาริย์ไม่ใช่การเดินบนน้ำหรือไฟ  ปาฏิหาริย์คือการได้เดินบนโลก”  ข้าพเจ้าชื่นชมคำสอนนั้น  ฉันสนุกกับการเดินเล่น แม้ในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน เช่น สนามบินและสถานีรถไฟ

การเดินแบบนั้น โดยแต่ละก้าวที่สัมผัสพื้นโลก เราสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ ทำเช่นเดียวกันได้  เราจะเพลิดเพลินไปกับทุกนาทีของชีวิตของเรา”
~ติช นัท ฮันห์

******

Cr.https://www.facebook.com/share/p/iqT6raYXrU92HBYN/?mibextid=oFDknk