วันจันทร์ที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2567

ตื่นรู้


 ทักษะชีวิตประการหนึ่งที่เราได้จากการฝึกภาวนาในรูปแบบ  คือการรักษาภาวะตื่นรู้โดยผ่อนคลาย หรือผ่อนคลายโดยตื่นรู้  ขณะกำหนดอารมณ์กรรมฐาน เช่น ลมหายใจ  จิตจะพ้นจากนิวรณ์ก็ต่อเมื่อจิตอยู่ในภาวะดังกล่าวเท่านั้น  


นิวรณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น เช่น ความเครียด หรือความแข็งทื่อ ขาดความกระตือรือร้น ช่วยสะท้อนให้รู้ว่า เราทำความเพียรตึงไปหรือหย่อนไป  สติอันต่อเนื่องเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าความพยายามประคับประคองความรู้สึกตัวให้อยู่กับอารมณ์กรรมฐานเป็นไปอย่างพอเหมาะ   อุปมาที่ช่วยให้เห็นภาพความเพียรที่ต้องการ เปรียบได้กับความเพียรในการกำลูกนกไว้ในมือ  หากกำแน่นไป ลูกนกก็บาดเจ็บ  หากกำหลวมไป ลูกนกก็จะบินหนี   จิตผ่อนคลาย แต่ไม่ต้องแลกกับความรู้สึกตัว   จิตตื่นรู้แบบสบายๆ เป็นธรรมชาติ


เมื่อคุ้นเคยกับความตื่นรู้โดยผ่อนคลาย  เราย่อมนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้  เรารับรู้และสังเกตจิต คล้ายๆ กับเหลือบมองด้วยตาภายใน  ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ เราคงจะเพ่งดูจิตแบบตรงๆ ไม่ได้  แต่เราเฝ้าดูอยู่ห่างๆ  และเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างจากการดูนั้น


ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร

แปลถอดความ โดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิทัลฯ

******

Cr.https://www.facebook.com/share/7uRmKrjxtpWW9EQy/?mibextid=oFDknk

Pay it forward

 


"Pay it forward" หมายถึง การทำความดีและช่วยเหลือคนอื่นๆ โดยที่ไม่คาดหวังการได้รับความช่วยเหลือในอนาคตเพื่อส่งเสริมวงการการกระจายความดีต่อไปให้ได้แก่คนอื่นๆ ในชุมชนหรือสังคมอื่นๆ แบบลูกโซ่โดยที่ผู้คนที่ได้รับการช่วยเหลือจะต้องส่งต่อความกรุณาต่อคนอื่นๆ อีกต่อไป Message ChatGPT…


วันศุกร์ที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2567

ประเทศไทย


 อยู่ในใจผมเสมอเสมอ

ผมกำลังวาดรูป (ผมกำลังวาดรูป)

ความฝันของผมเองเต็มไปด้วย

ความฝัน

แผนที่โลก (ทาคอปต้า)

บินข้ามฟากฟ้า ข้ามเวลา แม้จะ อยู่แดนไกล

ผมอยากจะเปิดประตูแล้วไป ตอนนี้ (ประตูไหนก็ได้~)

ผมจะลืมเมื่อผมโตขึ้น?

ในเวลาเช่นนั้นก็จงจำไว้ว่า

ชา ลา ลา ลา ลา อยู่ในใจผม

ความฝันที่จะส่องสว่างตลอดไป

โดราเอมอนอยู่ในกระเป๋าใบนั้น

ให้ผมทำให้มันเป็นจริง

ชา ลา ลา ลา ลา. มาร้องเพลงกัน เถอะ

เรามาจับมือกัน

โดราเอมอนทั่วทุกมุมโลก

ปล่อยให้ความฝันลันไปแบบนั้น

สิ่งที่ผมอยากทำ สถานที่ที่อยาก ไป

หากคุณพบมัน (ถ้าคุณพบมัน)

อย่าลังเล ใส่รองเท้าของคุณ ออกไปกันเถอะ (ไทม์แมชชีน~)

ไม่เป็นไร คุณไม่ได้อยู่คนเดียว

เพราะผมอยู่ที่นี่

ตามหาขุมทรัพย์อันเป็นประกาย (กระเป๋าสี่มิติ)

แม้จะหลงทางก็อย่าร้องไห้นะ

ผมจะช่วยคุณด้วยเครื่องมือลับ

ชา ลา ลา ลา นกหวีด

เดินออกมาดังๆ กันเถอะ

โดราเอมอนไปเมืองนั้น

เพียงแค่ส่งมอบมัน

ชา ลา ลา ลา ลา อนาคตของเรา

ผมเต็มไปด้วยความฝัน

โดราเอมอนถ้าผมมีเธอ

ทุกคนยิ้ม

แม้ว่าผมจะโตขึ้นผมก็จะไม่มีวัน

ลืมมัน ความคิดล้ำค่าตลอดไปและตลอด

ไป

ชา ลา ลา ลา ลา อยู่ในใจผม

ความฝันที่จะส่องสว่างตลอดไป

โดราเอมอนอยู่ในกระเป๋าใบนั้น

ให้ผมทำให้มันเป็นจริง

ชา ลา ลา ลา ลา. มาร้องเพลงกัน เถอะ

เรามาจับมือกัน

โดราเอมอนทั่วทุกมุมโลก

ปล่อยให้ความฝันลันไปแบบนั้น

สัมมาทิฏฐิ


 การปฏิบัติธรรมมีจุดมุ่งหมายประการหนึ่ง คือ มุ่งให้ละความยึดมั่นถือมั่นในทิฏฐิความเห็น  เราทำเช่นนั้นได้โดยเริ่มจากการถามตัวเองว่า  อะไรคือความเชื่อและข้ออ้างอิงพื้นฐานที่อยู่เบื้องหลังความคิดเห็นของเรา  ความเชื่อและข้ออ้างอิงเหล่านั้นเป็นจริงเพียงใด   มีอะไรหลอกให้เราเชื่อบ้างไหม  เราจะไว้ใจในความเชื่อและข้ออ้างอิงเหล่านั้นได้เพียงใด 


คนฉลาดจำนวนไม่น้อยตกหลุมพรางของการมองแค่การใช้เหตุผลให้รอบคอบเพื่อนำไปสู่ข้อสรุป  เมื่อพอใจในเหตุผลทุกขั้นตอนว่าไม่มีผิดพลาด ก็มั่นใจเลยว่าความเห็นนั้นถูกต้องแน่นอน  แต่มองข้ามข้อเท็จจริงว่า หากข้อสันนิษฐานเบื้องต้นผิด ต่อให้เหตุผลถูกต้องทุกประการ  ความคิดเห็นที่ได้นั้นย่อมพลอยผิดพลาดไปด้วย  เราได้เห็นการใช้เหตุผลเป็นตุเป็นตะที่เกิดจากความเชื่องมงายมาตลอดประวัติศาสตร์มนุษยชาติ


ดังนั้น ขอให้เราพิจารณาให้ดี อย่าได้ประมาท  มีอะไรไหมที่เราทึกทักว่าเป็นจริง  มีอะไรไหมที่ดูจริงเสียจนแทบจะไม่ต้องเอามาพูดกัน แต่บางที -เพียงบางทีเท่านั้น- อาจไม่จริงดังคิด  แล้วเราจะยึดทิฏฐิความเห็นอย่างแยบคายได้อย่างไร โดยไม่หลงติดในความคิดนั้น ดั่งคนเดินทางหลงไปติดในพงหนาม


ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร

แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ

""""""

Cr.https://www.facebook.com/share/6JbL8e8DvwCSt3in/?mibextid=oFDknk

วันจันทร์ที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2567

Pavarana

 


Pavāranā is a central pillar of Buddhist monasticism. It provides one of the main checks and balances built into the Vinaya by the Buddha to prevent the hierarchical organization of the Sangha from becoming too rigid.


Pavarana is the practice of giving and receiving feedback. It is formalised by an annual ceremony. During the ceremony every monk formally requests all his fellow monks to offer him admonition if they have seen, heard, or suspected him of behaving inappropriately. The skill of giving and receiving feedback is one of the most important social skills for monks to learn.


Ven. Sariputta, one of the two chief disciples is venerated as the greatest example of a monk genuinely open to and appreciative of feedback. The story is told that on one occasion he unwittingly wore his under-robe unevenly - a minor transgression. A seven year old novice who noticed this, pointed it out. Ven. Sariputta immediately withdrew to a quiet corner and adjusted his robe. On his return he approached the novice with folded hands, (and, we can imagine, with a warm, reassuring smile on his face) saying, “Now it is correct, teacher.”


In a reference to this incident in the Mīlindapañhā, verses are ascribed to Ven. Sāriputta.


If one who has gone forth this day at the age of seven

Should teach me, I accept with lowered head;

At sight of him I show my zeal and respect

May I always set him in the teachers’ place (Mil397)


Ajahn Jayasāro

*****

https://www.facebook.com/share/QRcNyym9jAVj7RRM/?mibextid=oFDknk

******

............

ปวารณาเป็นเสาหลักสำคัญของพุทธศาสนา  เป็นการตรวจสอบและถ่วงดุลหลักประการหนึ่งที่พระพุทธเจ้าทรงสร้างขึ้นในพระวินัย เพื่อป้องกันไม่ให้การจัดลำดับชั้นของคณะสงฆ์เข้มงวดเกินไป

ปวรณา คือ การฝึกการให้และรับผลตอบรับ  เป็นทางการโดยพิธีประจำปี  ในระหว่างพิธี พระภิกษุทุกรูปจะร้องขออย่างเป็นทางการให้เพื่อนภิกษุตักเตือนหากได้เห็น ได้ยิน หรือสงสัยว่าตนประพฤติตนไม่เหมาะสม  ทักษะการให้และรับคำติชมเป็นทักษะทางสังคมที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งที่พระภิกษุต้องเรียนรู้

  พระสารีบุตร หนึ่งในพระอัครสาวก 2 องค์ ได้รับการยกย่องว่าเป็นตัวอย่างที่ดีเยี่ยมของพระภิกษุผู้เปิดกว้างและซาบซึ้งต่อคำติชมอย่างแท้จริง  เล่าขานกันว่ามีครั้งหนึ่งเขาสวมเสื้อชั้นในไม่เท่ากันโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นการละเมิดเล็กน้อย  สามเณรอายุเจ็ดขวบสังเกตเห็นสิ่งนี้จึงชี้ให้เห็น  เวน  พระสารีบุตรรีบถอยไปยังมุมสงบแล้วจัดจีวรทันที  เมื่อกลับมาก็เข้าไปหาสามเณรด้วยมือประสานกัน (และเราคงนึกภาพออกด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นและมั่นใจบนใบหน้า) แล้วพูดว่า “ถูกต้องแล้วอาจารย์”

............

อาจารย์ชยสาโร