เก็บมาฝาก...วาทะคานธี

(คลิกบนภาพเพื่อดูภาพขยายใหญ่ขึ้น)

..ของหนักเน้อ...

(คลิกบนภาพเพื่อดูภาพขยายใหญ่ขึ้น)

ภารา หะเว ปัญจะ ขันธา..

ขันธ์ทั้งห้า เป็นของหนักเน้อ..

บุคคลแหละ  เป็นผู้แบกของหนักพาไป

การแบกถือของหนัก เป็นความทุกข์ในโลก

การสลัดของหนัก ทิ้งลงเสีย เป็นความสุข

พระอริยเจ้า สลัดทิ้งของหนัก ลงเสียแล้ว

ทั้งไม่หยิบฉวยเอาของหนักอันอื่นขึ้นมาอีก

ก็เป็นผู้ถอนถอนตัณหาขึ้นได้ กระทั่งราก

เป็นผู้หมดสิ่งปรารถนา ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ

                                                                    (ภารสุตตคาถา)

********

มะม่วงหล่นแล้ว...

..มดแดงเฝ้ามะม่วง..

     ปีนี้มะม่วงที่บ้านออกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็พอมีให้เก็บได้บ้าง นึกถึงตอนเป็นเด็กหน้ามะม่วงออกทีไรต้องไปบ้านย่าที่ท่าต้นจิก อาเคี้ยง อาเทิง เก็บมะม่วงฝากมาให้หลาน ๆ กินที่บ้านยาย บ้านยายไม่มีต้นมะม่วงเพราะหน้าน้ำ น้ำก็ขึ้นสูงจนถึงใต้ถุนบ้านทุกปีเลยไม่ได้ปลูกมะม่วง เห็นแต่กอไผ่ มะดัน มะขามเปรี้ยวมีอยู่ต้นหนึ่ง  พวกนี้สู้น้ำได้ดีมากเลยหน้าน้ำสามเดือนนี่ยืนต้นอยู่ได้แบบสบาย...
      "อกร่อง" นี่เป็นยอดนิยมในสมัยนั้นลูกไม่ค่อยใหญ่เท่าไรแต่รสชาดถือว่าเป็นยอด แต่เดี๋ยวมีชื่อเรียกเยอะแยะไปหมดจำไม่ค่อยได้  จากบ้านยายมาหลายสิบปีแล้วตอนนี้ที่บ้านใหม่พอมีที่ว่างปลูกมะม่วงได้ต้นหนึ่ง  ต้นนี้ปลูกเมื่อห้าปีที่แล้วตอนซื้อมาคนขายบอกว่าเป็น"เขียวใหญ่"

    
       ..เขียวใหญ่..ต้นนี้เพิ่งออกผลเป็นปีแรก  ช่วงที่ยังลูกเล็กประมาณหัวแม่มือนับได้ประมาณยี่สิบกว่าลูก ก็ด้อม ๆ มอง ๆ ดูทุกวัน จนถึงวันนี้เหลือเพียงสิบเอ็ดลูก ก็คงจะทยอยเก็บไปทีละลูกสองลูก   เมื่อสองวันก่อนยืนมองอยู่ใต้ต้นเห็นผิวเริ่มออกเหลืองอ่อน ๆ ก็เอาบันไดฟาดต้นเด็ดลงลูกหนึ่งลองเอาไม้บรรทัดมาวัดได้ยาวประมาณ ๑๐ นิ้ว ลองชั่งดูแล้วเกือบหนึ่งกิโลกรัม..ก็เฝ้ารอลูกต่อไปให้เหลืองอีกสักหน่อยจักปีนขึ้นไปเก็บลงมาไม่ให้ช้ำเลย ..แต่เมื่อเช้านี้ลงไปดูเหมือนเช่นเคย ลูกที่หมายตาไว้ว่าจะเก็บ ๆ ...ขั้วถูกแทะหล่นลงมาอยู่ที่ใต้ต้น...นี่ยังหา"จำเลย"ไม่ได้เลยว่าใครกันนะ ที่แอบมาเจาะขั้วมะม่วงลูกสวยของเราหล่นพื้นซะแล้ว...

**************



ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยียนครับ..

เก็บมาฝาก...ใจ - ใจ - ใจ

 ..ธรรมะเป็นเรื่องของใจ..

  * ปฏิบัติธรรมเพื่ออะไร

            ปฏิบัติธรรมเพื่อให้ใจพ้นทุกข์ได้เท่านั้นเอง

   * ใจพ้นทุกข์นั้นเป็นอย่างไร

            ใจพ้นทุกข์ คือการทำใจให้ได้ต่อการได้ลาภ ยศ เกียรติ สรรเสริญ จิตก็ไม่หลงยินดี ไม่หลงในสิ่งที่ได้ ในขณะเดียวกันหากมีการสิ้นลาภ สิ้นยศ สิ้นเกียรติ สิ้นสรรเสริญ อีกทั้งมีคำตำหนินินนทา อันเรียกว่าโลกธรรม ๘ ใจก็ปกติ ไม่ตื่นเต้นหวั่นไหวแม้แต่นิดเดียวต่อการสูญสิ้น

             เมื่อใดทำใจไม่ได้ ก็ต้องทุกข์ใจอยู่ร่ำไป หากทำใจได้แล้วก็สบายใจ จริงไหม

  * ธรรมะแห่งพุทธะ ทั้งหมดอยู่ที่ความปล่อยวางของใจ 

     ธรรมะแห่งพุทธะ เป็นเรื่องของใจ

            หากกายไม่มีใจ เช่น ศพต่าง ๆมันก็ทำอะไรไม่ได้ เคลื่อนไหวไม่ได้ แข็งเหมือนท่อนไม้ ใครจะฝังจะเผา จะทำอะไร มันไม่ว่าอะไร ไม่ร้องว่าเจ็บว่าปวด ใช่ไหม เพราะมันคือ ธาตุ ๔ ดิน น้ำ ลม ไฟ มารวมกันเป็นรูป ร่างกายขณะหนึ่ง แต่พอมี " ใจ " มาอาศัยอยู่ในนั้น มันก็เคลื่อนไหวได้ ทำอะไร ๆ ก็ได้ มันมีความเจ็บปวด สุข ทุกข์ ชอบ ไม่ชอบ ที่เป็นความรู้สึกเกิดขึ้นเรียกว่า " ธาตุรู้ "และธาตุรู้นี้แหละที่เรียกว่า " จิต " ก็ได้ " ใจ " ก็ได้ ตัวนี้แหละที่มันเกิดสุขและทุกข์ มันเกิดที่นี่แหละ จริงไหม

           เพราะกายแท้ ๆ ที่ไม่มีจิตใจอาศัยอยู่ เช่น ศพต่าง ๆ เป็นต้น ขณะนั้นมันไม่แสดงความทุกข์เจ็บปวดให้เห็นเลย ใช่ไหม จริงหรือไม่จริง

         * ทุกข์แท้ ๆ อยู่ตรงใหน เกิดตรงใหน

         * ทำไมมันถึงทุกข์

         * ค้นหาเอาเอง

         * ใจใครทุกข์ ก็หาที่ใจคนนั้น

         * ใจเราทุกข์ ก็หาที่ " ใจเรา " นั่นแหละ

          * จึงจะพ้นทุกข์ได้จริงในที่สุด

                                    ******

(จากหนังสือ " กตัญญูกตเวทิตาทาน " เพื่อนใจผู้ไฝ่ธรรม )

นานไปเขาก็ลืม

(คลิกบนภาพเพื่อดูภาพขยายใหญ่ขึ้น)

"เกิดมาทั้งที มันก็ดีอยู่แต่เมื่อเป็น อีกสามร้อยปี 

ก็ไม่มีใครจะเห็น....นานไปเขาก็ลืม..." 

(เพลงเดินหน้า พระนิพนธ์ของ"เสด็จเตี่ย"กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์)

    ขออนุญาตไปต่อจากบันทึกครั้งที่แล้ว(คลิกที่นี่) มาสัตหีบเมื่อใดก็ต้องขึ้นไปไหว้ศาล"เสด็จเตี่ย"ที่แหลมปู่เจ้าในฐานทัพเรือสัตหีบ สถานที่ที่ผมเคยมาทำงานแต่ก่อนเรียกว่า สน.สส.(สถานีทหารเรือสัตหีบ) ใกล้ ๆ กับศาลยังเป็นที่ตั้งของกระโจมไฟเขตอุดมศักดิ์ ด้วย

*****

หลังจากลงมาจากเขาแหลมปู่เจ้า 

ก็แวะสักการะหลวงพ่ออี๋ ที่วัดสัตหีบ

อ่าวดงตาล ช่วงปิดเทอมมีเยาวชนมาฝึกเล่นเรือใบ

ที่สโมสรเรือใบของกองเรือยุทธการ 

นอกจากนี้แล้วฐานทัพเรือสัตหีบก็ยังมี

บริการลอยอังคารที่อ่าวดงตาลนี้ด้วยครับ

ผ่านจากอ่าวสัตหีบไปแล้ว ขับรถไปเรื่อย ๆ ทางช่องแสมสาร เดี๋ยวนี้ทหารเรือพัฒนาชายหาด

ที่ในพื้นที่รับผิดชอบให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว

ที่ประชาชนทั่วไปเข้าชมได้ครับ

"หาดน้ำหนาว"มีจุดชมวิวพร้อมสักการะศาลเสด็จเตี่ย

....พอออกจากหาดน้ำหนาวตามเส้นทางไปแสมสาร จุดหมายต่อไปคือ "พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาและทะเลไทย" 

ตั้งอยู่ที่ เขาหมาจอ ตรงข้ามกับเกาะแสมสาร

พิพิธภัณฑ์ฯเปิดทุกวัน ๐๙๐๐ - ๑๗๐๐ น.

ไม่เว้นวันหยุดราชการและวันหยุดนักขัตฤกษ์

ค่าบำรุง นร.ไม่เกิน ม.๖ คนละ ๒๐ บาท

ผู้ใหญ่คนละ ๕๐ บาท

ผู้สูงอายุ นักบวช ทหารเรือในเครื่องแบบ เด็กความสูงไม่เกิน ๑๑๐ ซม.

และผู้มาสักการะศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ไม่ต้องเสียค่าบำรุง

ศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

จากศาลสมเด็จพระเจ้าตากสิน มีทางเดินตามไหล่เขา

เพื่อชมพิพิธภัณฑ์ฯ อาคารจำนวน ๕ หลัง

      กองทัพเรือได้พิจารณาจัดตั้ง พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเกาะและทะเลไทย ที่ริมทะเลบริเวณเขาหมาจอ ตรงข้ามเกาะแสมสาร อันเนื่องมาจากพระราชดำริของ สมเด็จพระเทพรัตนสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี พระองค์ยังได้ฝากงานอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติทางทะเลนี้ไว้ต่อกองทัพเรือ โดยมีพระราชกระแสต่อผู้บัญชาการทหารเรือ เมื่อ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๔๔ ว่า " ให้กองทัพเรือทำงานนี้เพื่อความมั่นคงของประเทศ "(จากเอกสารแผ่นพับแจกจ่ายของพิพิธภัณฑ์ฯ)

...เริ่มจากอาคารที่ ๑ เทิดพระเกียรติมหาราช อาคารที่ ๒ ปวงปราชญ์ร่วมรวมใจ แต่ละอาคารจะตั้งเรียงกันขึ้นไปตามไหล่เขา จนถึงอาคารที่ ๔  ส่วนอาคารที่ ๕ จะอยู่บนยอดเขา ห่างขึ้นไปอีกประมาณ ๔๐๐ เมตร ครับ

ทางเดินขึ้นสดวกสบาย

อาคาร ๕

จุดชมวิวบนยอดเขาที่เป็นที่ตั้งของอาคาร ๕

บนจุดชมวิวนี้จะมองเห็นบริเวณช่องแสมสาร  

เกาะแสมสาร และพื้นทะเลโดยรอบได้อย่างชัดเจน

หลังจากลงจากเขาแล้วก็เดินลงไปริมทะเลตาม

สะพานคอนกรีต เส้นทางศึกษาธรรมชาติชายฝั่งทะเล

ซึ่งจะเชื่อมต่อกับท่าเทียบเรือเขาหมาจอที่จะไปเกาะแสมสาร

เขาหมาจอมองจากท่าเทียบเรือ

จะเห็นอาคาร ๕ บนยอดเขา

กิจกรรมให้อาหารปลาที่ท่าเทียบเรือ

"คนรักปลา"

*****

เข้าท่า...กลับมาจากเกาะ

   ...คงจะต้องกลับไปที่แสมสารอีกสักครั้งเพื่อข้ามไปเที่ยวที่เกาะแสมสาร..และยังมีหาดทรายสวยงามอีกหลายหาดที่ยังไม่ได้ไปชม

...ของฝากจากแสมสารครับ...

" SEAL Thailand "

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ